میدانی ماه جانم، دردهای زیادی به جان روح آدم می افتند، اما هیچ کدامشان روح را به اندازه خاطرات نمی آزارند، خاطراتی که حالا تنها سهم من از تو اند در این دنیای درندشت... خاطرات مثل یک روح هستند، یک هویت تازه که رسوخ میکند در دل و جان همه چیز، مثلا بعد از تو دیگر هیچوقت سیب، طعم سیب نخواهد داد، بعد از تو آسمان دیگر آبی نخواهد بود، بعد از تو دیگر پیچ و تاب خوردن های قلم بر روی کاغذ، اسمش نوشتن نیست، همه چیز می شود تو ، همه چیز می شود دلتنگی، همه چیز می شود یک شبنم غلتان بر گونه های گل انداخته از هرم خاطراتت ... و چه خوشبختند آنهایی که اگر یک "تو" ندارند لااقل "دلتنگی تو" را دارند ...